Ευδαιμονία

Ευδαιμονισμός = ευ+ δαίμονας

Ο Αριστοτέλης θεωρούσε πως σκοπός του κάθε ανθρώπου είναι η ευδαιμονία δηλαδή η ευτυχία,η εσωτερική ικανοποίηση.

Στην Αρχαιότητα οι γνωστότερες θεωρίες για τον Ευδαιμονισμό είναι:

α) Η ηδονιστική, που κηρύσσει ότι η ευδαιμονία (ευτυχία) έγκειται στην άμεση ηδονή.

β) Η επικούρεια, που ισχυρίζεται ότι η προσωπική ευδαιμονία είναι ο τελικός σκοπός της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Αξία έχει μόνο ό,τι συντελεί στην επίτευξη αυτού του σκοπού.

 γ) Η Αριστοτέλεια, που πιστεύει πως η ευδαιμονία και η συμπεριφορά του ανθρώπου δεν μπορούν να διαχωριστούν και ότι η ευδαιμονία γίνεται αγνότερη και ισχυρότερη όσο η συμπεριφορά του πλησιάζει τη θεία γνώση.

δ) Η Στωική, που διδάσκει την ευδαιμονία με ασκητικά μέσα.

Στη σύγχρονη εποχή η ηθική θέτει για σκοπό της τον αλτρουισμό, την αυτοθυσία, την εκτέλεση του καθήκοντος.

Οι σκοποί αυτοί προκαλούν ευδαιμονία, γιατί ικανοποιούν τη συνείδηση.

Επίσης σήμερα ως Ευδαιμονισμός ορίζεται η αναζήτηση κοινωνικών και οικονομικών επιδιώξεων.

Πολλοί άνθρωποι θεωρούν την ηδονή ως ευδαιμονία και για τον λόγον αυτόν διάγουν "βίον απολαυστικόν"